25 Eylül 2017 Pazartesi5 Muharrem 1439
  • Bir Ayet
  • Bir Hadis
  • Namaz Vakitleri
  • Hava Durumu
  • “Bu Kur’an, Allah’tan başkası tarafından ortaya konacak bir (söz) değildir. Ancak kendinden önceki (vahyin) doğrulanması ve Kitab’ın açıklanmasıdır. Onda hiçbir şüphe yoktur ve âlemlerin Rabb’inden gelmiştir.” (Yunus, 10/37)
  • "Bir kulun Allah'ın rızasını gözeterek öfkesini yenmesinden, Allah katında sevabı daha büyük bir davranış yoktur." ( İbn Mâce, "Zühd",18)
  • için namaz vakitleri
    İmsak 05:22Güneş 06:47Öğle 13:03İkindi 16:24Akşam 19:05Yatsı 20:25
    • 28°C Adana
    • 30°C Adıyaman
    • 22°C Afyon
    • 22°C Ağrı
    • 22°C Amasya
    • 20°C Ankara
    • 28°C Antalya
    • 25°C Artvin
    • 25°C Aydın
    • 16°C Balıkesir
  • BIST: 102.482 -1.58
  • Altın: 146,654 0.47
  • Dolar: 3,5204 0.84
  • Euro: 4,1865 0.39

Davutoğlu niçin gönderildi tartışması

Ahmet Davutoğlu’nun Genel Başkanlık ile Başbakanlık’tan çekilme kararı, danışmanlar ve hükümete yakın yazarlar arasındaki kavgayı şiddetlendirdi.
Davutoğlu niçin gönderildi tartışması
Davutoğlu niçin gönderildi tartışması Davutoğlu niçin gönderildi tartışması Davutoğlu niçin gönderildi tartışması

Başbakan Ahmet Davutoğlu’nun fahri danışmanı Etyen Mahçupyan Karar gazetesindeki köşesinde “Davutoğlu neden gönderildi” başlıklı yazısında çok ağır ithamlarda bulundu.

Köşesinde "Parti içinde kendi geleceklerini Erdoğan üzerinden tasarlayan geniş bir grup Davutoğlu’nu her alanda ‘de facto’ yetkisiz kılmak üzere uğraştı" ifadesine yer veren Mahçupyan, Davutoğlu'nun bir yıldan bu yana istenmediğini ileri sürdü.

Yazısında hakarete varan ifadeler de kullanan Mahçupyan, Davutoğlu’nun gönderilme şeklini de "seviyesizlik" olarak nitelendirdi. Mahçupyan bunları yazarken Star’dan Ahmet Kekeç de bugün topa girdi. Kekeç, “Davutoğlu’nun çevresini niçin konuşmuyorsunuz?” başlıklı yazısında Mahpçupyan’a ilginç göndermelerde bulundu.

Mahçupyan'ın yazısının ilgili bölümü şöyle:

“Erdoğan ile arasında ideolojik bir kopuş mu vardı? Buna tek bir örnek bile bulmak zor. Aralarında farklılık taktiksel düzeydeydi ve orta noktalar hep mevcuttu.

Ne var ki herkesin bilip de söylemediği gerçek basitti… Parti içinde kendi geleceklerini Erdoğan üzerinden tasarlayan geniş bir grup Davutoğlu’nu her alanda ‘de facto’ yetkisiz kılmak üzere uğraştı. Bu arada Erdoğan da hemen her konuda ön alıp hükümetin ne yapması gerektiğini kamuoyu önünde dikte ederek, bunu Başbakan için bir itaat sınavına dönüştürdü. Kısacası Davutoğlu istenmedi ve zaten en az bir yıldan bu yana da istenmiyordu.

Siyaset hakkaniyet aramaz. AK Parti de istediği kişilerle yürüyecektir ve hiçbir konum kimsenin tapulu mülkü değil… Hakkaniyet AK Parti’nin kendisiyle ilgili tasavvuru, kimliği, giderek ortak kişiliği için önemli. Toplumla kurulan bağın yozlaşmaması için gerekli… Ne yazık ki Davutoğlu’nu göndermek üzere harekete geçen aparaçik ve amigoların seviyesizliği bunu engelledi. Bu seviyesizliğe ‘dur’ demeyenler bunun manevi vebaliyle birlikte şimdi ‘bu yollarda yürümek’ zorundalar.

***

Ataerkil oluşumlarda merkezileşen ve artan güç, seviyesizliğe neden olan bir çekim merkezi yaratır. Nitelikli insanlar dışlanırken, merkez ve lider etrafında örülen koza sayesinde biat üzerine kurulu bir milisleşme üretilir. Ortak aklı kullanmayan, kullanmak istemeyen, giderek istese dahi kullanamayacak bir karar mekanizmasına doğru gidilir. AK Parti’nin önünde böyle bir tehlike var. Bir sürü insan Davutoğlu’nun gidişini sadece bir kişinin ayrılması olarak değil, yeni bir ‘yönetememe’ döneminin başı olarak görüyorlar ve haklı çıkabilirler.

AK Parti liderliğinin, yönetiminin ve sıradan partililerin ortak bir sorumluluğu bulunuyor. Harekete gerçek nitelikleriyle sahip çıkmak gerek. Dürüst ve cesur olmanın, yanlışları söylemenin, birlikte doğruyu aramanın zamanı… Tarihi yeniden başa sarmak için bekleyenlere o fırsatı vermek istemiyorsak.”

Star gazetesindene Ahmet Kekeç’in “Davutoğlu’nun çevresini niçin konuşmuyorsunuz?” başlıklı yazısı ise şöyle:

Şık bir çekilişle çekildi. Veda konuşması şahaneydi. Tertemiz bir Başbakanlık sergiledi. Gidenin arkasından kötü konuşulmaz.

Hepsi tamam da…

Başbakan’ın fahri danışmanı, “Davutoğlu’nun gidişine üzülmeyenler cahildir, eğitimsizdir, kentli değildir…” demeye getiren yazılar yazacak, bir tür “sınıfsal aşağılamada” bulunacak, gidenin arkasından mesnetsiz “başarı tabloları” çizecek ama sınıfsal aşağılamaya konu edilenler “Şu başarı tablosuna bir bakalım” demeyecek. Öyle mi? (Fahri danışman, Yılmaz Özdil’in açtığı kulvarda sağlam ve emin adımlarla ilerliyor. Cumhurbaşkanının danışmanları için de eşcinsel imasında bulunmuştu. “Bidon kafa”ya ulaşması yakındır.)

Bence de şık bir çekilişle çekildi. Veda konuşması şahaneydi. Tertemiz bir Başbakanlık sergiledi. Bugüne kadar hakkında hiç kötü konuşmadık. Bundan sonra da konuşmayız.

Fakat konuşmamız gereken konu şu:

Şık bir çekilişle çekilen ve kendisini “alacaklı” kılmak için uzlaşmacı ve yatıştırıcı bir dil kullanan Davutoğlu, gerçekten de uzlaşmacı ve yatıştırıcı mıydı?

Başbakanlığı döneminde işler nasıl yürüyordu?

Başarılı mıydı?

Evet, “uyumlu” görüntüsü vermek için olağanüstü bir çaba sarf ediyordu, Cumhurbaşkanı’nı üzmemeye çalışıyordu ama gerçekten de uyumlu muydu? Ya da nerelerde hata yaptı da Cumhurbaşkanı Erdoğan’da “Bu iş Ahmet Bey’le yürümüyor, herhalde yürümeyecek” duygusu oluşturdu?

Bunları konuşmamız gerekiyor.

Önce bir alıntı yapmak istiyorum. “Biz Erdoğan ile bir anlaşma yapmadık, biz Davutoğlu’nun Başbakanlığındaki Türk hükümeti ile anlaştık” diyen Avrupa Parlamentosu Başkanı Martin Schulz’dan…

En sorunsuz ve steril yönetimlerde bile kriz çıkaracak nitelikteki açıklamasında şöyle diyordu Martin Schulz (Kurtuluş Tayiz’in köşesinden aynen aktarıyorum): “En ufak bir eleştiride büyükelçiye nota veren biriyle nasıl anlaşma yapılabilir? Politikacılar eleştiriyle yaşamalı, Türkiye’nin Cumhurbaşkanı da buna dâhil. Başka bir ülkenin liderinin, karikatürize edildi diye, bizim demokrasimizdeki haklarımızı kısıtlama hakkı yoktur. Ne oluyoruz yani? Göçmenler konusunda, demokrasi olmayan bir yerle de anlaşma yapılabilir. Erdoğan’ı iyi tanırım. Açık konuşan biri ve açık konuşmaktan anlar. Ve şimdi ona şunu söylüyorum; Sevgili Erdoğan, bu kez bir adım fazla gittiniz. O kadar da değil… Eleştiri, demokrasi kültürünün temellerinden biridir.” 

Schulz’u bu sözleri karşılıksız kaldı…

Başarı (göçmen anlaşmasını bir başarı olarak kabul edersek), devletin, yani Cumhurbaşkanı’nın rağmına gerçekleşmiş oldu. Hükümet cenahından, “Bu anlaşma Türkiye Cumhuriyeti devletiyle imzalanmıştır. Devletin başındaki kişiyi yok sayan, onu refüze eden bu açıklamayı hakaret kabul ederiz” şeklinde bir itiraz gelmedi.

Başarı Davutoğlu’na, çıkabilecek bir kriz de (peşinen) Erdoğan’a yazıldı.

Hatta öyle ki, bazı mahfillerden, “Davutoğlu yapıyor, Erdoğan bozuyor” şeklinde sesler bile yükselmeye başladı.

Mesela, vize anlaşması…

Hükümetin (yani Davutoğlu’nun) başarı hanesine yazılan bu anlaşmaya göre, Haziran ayından itibaren AB vizeleri kalkıyor, serbest dolaşım dönemi başlıyordu.

Bunun, “şartlı bir anlaşma” olduğunu kimseler gündeme getirmedi. Türkiye, terörle mücadele yasasını değiştirmeli ya da külliyen ortadan kaldırmalıydı, PKK’ya hareket alanı açmalıydı. Bu şartla vizeler kaldırılıyordu.

Buna, bir tek Cumhurbaşkanı itiraz etti…

Bütün başarıları Davutoğlu’na yazan çevrelere göre, Erdoğan bir kez daha işi bozmuş oldu.

Dokunulmazlıklar konusunda da aynı şeyler yaşandı.

Erdoğan, “Bu iş, terör suçlarıyla sınırlı tutulmalı. Elinizde, teröre bulaşanların dokunulmazlıklarını kaldıracak yeterli sayı var. Tüm fezlekelerin gündeme gelmesine gerek yok” diye itirazda bulunmasına rağmen, Davutoğlu rakiplerini köşeye sıkıştırabileceğini umarak (evet, iyi niyetle), “tüm dosyalar” dedi.

Davutoğlu’nun dediği oldu. Tüm dosyalar gündeme geldi. Ama bunun için anayasa değişikliği gerekiyordu. 276 “evet” oyuyla işi halletme fırsatını tepen AK Parti, dokunulmazlıkları kaldırabilmek için 367 evet oyuna ihtiyaç duydu. Ve bu iş, tabiri amiyane ile geberdi. HDP’ye ve CHP’ye şov yapma fırsatı bahşedilmiş oldu.

Uzlaşmacı ve yatıştırıcı dil… Tamam da…

İşler yürümüyordu.

Ekonomi kötü sinyaller veriyordu.

İstişare mekanizması işlemiyordu. (Hükümetin teşkili dâhil, hiçbir konuda MKYK’nın görüşü sorulmadı. Hep üç kişilik danışma heyetiyle istişare edildi.)

Paralel yapıyla gereğince mücadele edilmiyordu.

Devlet (atamaların yapılamaması yüzünden) tıkanma noktasına gelmişti.

Dahası, “yeni anayasa” konusunda adım atılmıyordu.

Hep Cumhurbaşkanı’nın çevresi konuşuluyordu; “seviyesiz” deniyordu, “liyakatsiz” deniyordu, “ak trol” deniyordu ama kendilerine “Davutoğlu’nun çevresi” süsü veren kesim (Ve Cumhurbaşkanına yakın kişileri “cehaletle” suçlayan fahri danışman) hiç gündeme getirilmiyordu.

Bunları da konuşmamız gerekiyor.

Uzlaşmacı ve yatıştırıcı dilin değerini teslim ederek, gideni hep teşekkürle anarak, incitmeden, karalamadan, aşağılamadan, suçlu aramadan, gereksiz duygusallıklar sergilemeden, “Midas’ın eşşek kulakları” şeklinde terbiyesizce yazılar yazmadan, bunları da konuşmamız gerekiyor.

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Yorumlar
    Diğer Haberler
    ÜYE İŞLEMLERİ
    Bu sitede yayınlanan tüm materyalin her hakkı mahfuzdur.
    Kaynak gösterilmeden alıntılanamaz.