Bazı kardeşlerime hayret ediyorum. İyi niyetlerini anlıyorum, ama yaptıklarını anlamıyor ve hayret ediyorum. Ama karşı çıkıp kavga etmek de istemiyor, dua ederek susuyorum.

“Kardeşlerim” diyorum. Çünkü imanlarında asla şüphem yoktur. Hatta ibadet ve salih amellerini görüyor ve takdir ediyorum. “İslam davası” diyerek hizmet için çabalamalarını da görüyor ve o çabalara gıpta ediyorum.

Diyeceksiniz ki “peki ama neyi anlamıyor da hayret ediyorsun?”

Anlamadığım şu; bu kardeşlerimiz ne kadar rahat ilişki kurabiliyorlar inanmayanlarla! Nasıl dostluğu devam ettirebiliyorlar İslam düşmanlarıyla? Kendilerini bitirmek isteyenlerle hiç çakışmadan yaşamaya nasıl katlanıyorlar? Gerektiğinde de din düşmanlarını nasıl sevdiklerini söylüyor ve övebiliyorlar? Bu ne sabır, bu ne teenni, bu ne temkin, bu ne tedbir!

Bazen empati yapıyorum. Diyorum ki kendi kendime: “Bu bir takiyyedir, katlanmadır, dayanma ve direnmedir. Ne yapsınlardı yani? Kavga mı etsinlerdi? Kavgadan kimin galip geleceği adetullaha göre malum değil mi? Dayak yemenin alemi nedir göz göre göre? Bugün bütün sistemi ele geçirmiş adamlarla cepheden savaşmanın yararı yoktur. Böyle gidecekler kardeşlerin bir müddet. Engelleri böyle aşacaklar. Güçlenince, yeterli güç ve imkanı ele geçirince de küfrün ve şirkin işini bitirecekler.”

Acaba öyle mi?

İnşallah.

Ama buna ikna olamıyorum. Bunun sebepleri vardır elbette. Birkaç tanesini söyleyeyim mesela.

Birincisi, bu usul peygamberlerin çizgisine pek benzemiyor. Onların mücadelesine baktığımızda, kendilerini ve davalarını “gizlemenin” olmadığını görüyoruz. Belki ilk günlerde birkaç yıl gizli davet vardır ama, sürgit gizli davet yoktur onların hayatında.

Sonra neye davet ettikleri açık seçik bellidir. Beyanları “mübîn”dir yani. Karşılarındaki güç kızacak, eziyet ve işkence edecek, hatta sürecek veya öldürecek diye de bir dertleri yoktur. Bunlar bir davanın yayılmasında malum olan süreçlerdir. Bir davanın insanları da böyle yetişir zaten. Kişilikler böyle kazanılır. Cihat ruhu böyle gelişir. Gerekirse bütün dünyaya meydan okuyacak babayiğitler böyle çıkar sahneye eğitile eğitile…

Yine de içimden bir ses yükseliyor.

Ne mi diyor?

Öbür yazıya inşallah.


www.cemalnar.com