Kim Bu Ahlaksız Milletvekili?

 

 

- Babamın ölüm haberini vermeyen bir gazete, bir sanatçının ülkeye dönüşünü yazmıştı o çok kahrıma gitti. Bir kitabım sahneye kondu, galaya medyayı davet ettim. Gelen dörtbeş kurum oldu. Ne olurdu sanki televizyonlarında ikişer dakika yer verselerdi, ne olurdu? Saçma sapan bir sürü konulara yer veriliyor. Geçenlerde  sahneye konan İmamın Manken Kızı ilk oyununu oynadı, kanatlarım kırıldığı için medyaya haber vermedim.

 

 

-Hayır! Hayatım boyu sadece bir kere bildirdim.Geçenlerde bana hakaret edenleri savcılığa verdim, duyulsun istedim, bir muhabire söyledim, oda başka işlerinden dolayı gelemedi, başka hiç kimseye “Şu konumu haber yapar mısın” demedim.

 

 

 

-Bu soru sayfalar alır, ama bazısını sayayım, en canımı yakanları, ahlaksız  bir milletvekili bana televizyondan sözlü tacizde bulundu, ne yuhalandı ne eleştirildi. Nerdeyse cinayet işleyecektim. Abdurrahman Dilipak Hoca, “O adam ruh hastasıdır, sakın bir taşkınlık yapma” dedi. Kısmen deli yani. O durum beni engelledi, nasıl olmuşta o terbiyesizi milletvekili yapmışlar bilemiyorum, o gün kardeşlerimi yanımda bulamayınca, anladım ki, benim için yoklar. Haber yapmadılar, köşe yazılarında eleştirebilirlerdi.

 

 

-İsmini ağzıma almaya bile gerek görmüyorum. Bilen biliyor zaten. Konuya dönecek olursam, kitaplarım toplatıldı haber olmadı, hapis cezaları aldım Tayyip’ten önce..

 

 

Bu ifadeyi şunun için kullandım, biliyorum bundan sonra bazı yazılarda, Tayyip’ten önce, Tayyip’ten sonra ibaresi olacak, bunu ilk kullanan olmak istedim. Konumuza dönecek olursak, evet, hapis cezası aldım haber olmadı, bunun gibi bir sürü, saysam bir kitap olur. 


 

 

Şimdi söylemek istemediğim bir günümde, benimle ilgili iki satıra yer verilmezken, aynı gün, bir kardeş TV’de ustaca ateizmi işleyen yazar göklere çıkarıldı.

 

 

-Tabi ki çok şeyler var. Bir okuyucuma rastladım, yirmi yıl önce kitabımı okumuş, sonra iş güç sahibi olmuş, herhalde medya ile de ilgiyi kesmiş. Sorusu aynen şöyleydi. “Abla be, artık televizyonlarda görünmüyorsun, kitap yazmıyorsun, ne çabuk pes ettin?” Onun için gösterge olmuş televizyon. Televizyonların yer vermediği insan ölmeli demek ki. O kitabımı okuduktan sonra en az elli kitap yazmışım, en az bin konferans vermişim ama adam bana bunları söylüyor.

 

Hüzünlendiğim konuya gelince: Benim kitaplarımla dönüş yapan birileri, bazı tarikatlara gidince kitaplarımı okuması yasaklanıyor, oda hesap sormak yerine bu yasağa uyuyor. (Her tarikat böyle değil tabi ki) İşte bu durum içimi yakıyor. Bazıları da, kendi gurubu benden bahsetmediği için kitaplarımla İslam’a döndüğü halde, artık okuyamaya biliyor. Bunlar hüzünden çok öte şeyler. Bunlar şahsım adına yakmıyor canımı, insanın zayıflığını görmek incitiyor insanı..

 

 

-İslami kesimin etten kemikten putu olan, kendi gurubundaki adam en iyidir mantığı artık şirke yelken açmak üzere. Kiminde de o yelken açıldı. Bundan dolayı, yardımcı olan herkes kendi gurubundan olanlara yada çağdaş kabul edilenlere açıyor bütün kanatlarını. Konuşacak çok şeyler var. "Değmen benim gamlı yüklü gönlüme". Yolumuza yalnızlığımızı kabul ederek devam edeceğiz, başka çaremiz yok!

 

 

 

- “Keşke” demeyen dava adamı yoktur sanıyorum.Yapamadıklarım var: ”Keşke vaktiyle elimden tutan olsaydı da o zaman ki kapasitemin gereğini yapsaydım, dediğim oluyordu. Kendisini yetiştirmeye çalışan biri olarak çok fazla kayıp yıllarım var. Yeteneklerimin önemli bir bölümü, kendiyle başbaşa kaldı. Gençlik yıllarımda bazı üslup hataları yaptım ama, hatayı görenler, büyük çabalarımla düzelttiğimi hiç görmediler. Artık, fark etseler de benim için "Vakit akşam üstü." Öteki ifadeyle artık çook geç. Çok derin yalnızlıklarımdan sonra yeni dünyama çok alıştım. Yeter ki gölge etmesinler, başka ihsan istemiyorum artık. Ne istiyorsam Rahman ve Rahim olandan isteyip, çok çalışıyorum, ahirete yaklaştığımın farkında olarak.